| Pun_Pun _*_~zzZ...'s profilePun_Pun _*_~zZZ ( เป็นอะ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
Pun_Pun _*_~zZZ ( เป็นอะไรไปความรัก... )Rachata |
|||||||
|
04 December กลับบ้านพักเหนื่อย [ สู้ สู้ ] 555 ได้กลับบ้านมาเมื่อเสาร์ อาทิตย์ที่ผ่านมา เฮ้ออออ ค่อยยังชั่ว หน่อย งิ๊
ทิ้งปัญหาทุกอย่างไว้ก่อน แล้วกลับบ้านอย่างหัวโล่งๆ ไม่คิด ไม่นึก อารายยยย อิ๊ อิ๊
ก้าวแรกที่แตะลงบนผืนดินแห่งบ้านเกิด (พูดซ่ะ...) แฮะๆ ก้อต้องเดินไปบ้านยาย(แง๊ว ม่ะมีคนมารับ)
เพราะท่านแม่ที่เคารพรักได้รออยู่ที่นั้น เพื่อรอพากระผมกลับสู่ ราชวังของเรา (555 อ่ะน่ะ)
ก้อรู้สึกดีเหมือนกันน่ะ ได้เดินผ่านที่ที่ไม่ได้เดินผ่านมานาน ผ่านสนามบาสโรงเรียนพ่อด้วย
แต่เดี๋ยวนี้ดูเงียบๆแฮะ ไม่ค่อยได้มีคนมาเล่น และก้อผ่านที่เล่นน้ำสงกรานต์กัน(หน้าโรงเรียนพ่อเพื่อน)
จร๊อก จร๊อก เสียงรายหว่ะ แฮะๆ ท้องร้องหิวข้าวง่ะ ทั้งวันยังม่ะได้กินรายเยย เช้าตื่นไปเรียนสาย กลับมาก้อหลับ
พอตื่นมาก้อรีบไปสายใต้ เพราะว่าสายแว้วววว เดี๋ยวกลับเย็นแม่รอนานโดนด่าแน่ 555 พอดีหน้าโรงเรียนพ่อเพื่อนนั้นแล
มีขนมโตเกียวขาย เลยซื้อ 5 บาท 2 อัน (แอบบ่นหน่อย ให้เยอะกว่าที่ซอยเราที่หออีกง่ะ) ซื้อเสร็จก้อเดินกินไปเรื่อยๆจงถึงบ้านยาย
อ่ะน่ะ พอไปถึง แม่ยังเม้าท์ก่ะยายอยู่เลย อิ๊ อิ๊ ตาก่ะยายก้อยังสบายดีแฮะ ว่าแล้วก้อกระโดดขึ้นบนโต๊ะบ้านยายที่เคยนั้งตอนเด็กๆ
แฮะๆ โดนแม่ว่าเยย โตแล้วเดี๋ยวโต๊ะพังลงมานั่งข้างล่างนี้ (อ่ะน่ะแม่ ผมม่ะได้หนักขนาดนั้นอ่ะหน่อย โฮ้ยยยย)
พอคุยกันได้สักพักก้อกินข้าวกันบ้านยายนั้นแล กินเสร็จก้อกลับบ้านกัน แต่ไหงเป็นกระผมขี่รถ พากลับง่ะ แต่ยังดี ยังได้ค่ารถเป็นนมปั่น
ร้านโปรด (อิ๊ อิ๊ อาหย่อยยยย) พอกลับถึงบ้าน เย้ เย้ คิดถึงพวกแกจัง ดุ๊กดิ๊ก (หมาที่บ้านง่ะ ตัวผู้ ชื่อ ดุ๊ก ตัวเมีย ชื่อ ดิ๊ก)
โอ้ยยย กระโดดเลียหน้าเราอ่ะงั้น หงึยยยย คิดถึง คิดถึงพวกแกจังงงง อิ๊ อิ๊ เสร็จคืนนั้นก่ะจราดูดาบมังกรหยก กลับเป็น
พิธีเปิดเอเชี่ยนเกมส์ อ่ะงั้น เซรงงงง แต่ก้อดูอ่ะ อิ๊อิ๊ แต่ก้อจัดดีเหมือนกันน่ะ จบไปอีกวัน
วันที่สอง ของการอยู่บ้าน แฮะๆ ตื่นซ่ะ 10 โมง (555) ตื่นมากินข้าวกลางวัน และก้อนอนต่อ (ซ่ะงั้น) พอตื่นมาก้อเกือบ 4 โมงเย็น
เลยไปขี่รถเล่นชมวิว ฮ้า ซำบายใจจริงงงง ไม่ได้ขี่รถเล่นมานานแหละ พอกลับมาก้อเกือบ 5 โมง เลยพาแม่ไปตลาดซื้อกลับข้าวมากินกัน
ตอนเย็น เพราะเดี๋ยวตอนเย็นพี่กลับมา (แม่ขี้เกียจทำอาหาร อ่ะงั้น เลยอดกินฝีมือแม่เลย ม่ะรุฝีมือตกอ่ะป่าว เพราะพอเราก่ะพี่ไม่อยู่ อยู่
ก่ะพ่อ 2 คน แม่ขี้เกียจทำซื้อกับข้าวมากินกัน 2 คนตายาย หุหุ) พอพี่กลับมา นี้พี่สุดที่รัก ซื้อของติดไม้ติดมือมาให้เราด้วย นี้เป็นไงหล่ะ
พอเปิดดู รองเท้าแตะ แต่ว่าทามไมรูปทรงมัน ทะแม่งๆ หง่ะ เลยลองดูบิล อ่ะน่ะ รองเท้าสตรี อ่ะน่ะซื้อมาทาม อารายยยย น้องเป็นผู้ชายเฟร้ยยย
แต่ก้อเท่ดีรองเท้า 555 อ่ะงั้นอะพี่เรา ฮาหว่ะ เสร็จแล้วคืนนั้นก้อรอพ่อกลับจากไปเชียงใหม่ แต่ก้อไม่ค่อยได้คุยกันเพราะดึกแว้ว พ่อไล่ไปนอน
วันที่ สาม นี้ให้ทายครับวันนี้ตื่นกี่โมง (แฮะๆ 10 โมงอีกแล้วครับท่าน) ตื่นมานึกได้ว่า หนังเกาหลีตอนจบ (ก้อเพิ่งจะเคยดูกับเค้านี้แหละ
เพิ่งเมื่อวานก่ะวันนี้) กว่าจราจบ 11 โมง ตายแห๋วววว สายแล้วตรูรูรูรู ต้องรีบกลับกรุงเทพฯ เพราะเดี๋ยวต้องไปส่งพี่แอมก่อนบ่ายสาม
สุดท้ายก้อไม่ทัน กว่าจราถึงอนุสาวรีย์ก้อบ่าย 2 ยี่สิบ ไม่ทันแหง่ แต่ก้อโทรไปลาแหละ เฮ้อออ ส่งพี่สาวม่ะทันเว้ยยยย (ดูเป็นน้องที่เลวๆไงม่ะรุ
เฮ้อออ อีกต้องนานกว่าพี่สาวจรากลับ) โชคดีน่ะครับพี่สาว
เอาหล่ะ สู้ สู้ กลับไปชาร์จพลังมาแหละ สู้ สู้ โว้ยยยย สู้ สู้ เจอกัน ปัญหา แล้วเจอกัน
จบแหวะ อิ๊ อิ๊ สู้ สู้
Pun_Pun >o< 01 December Alone [ความเดียวดายที่คงอยู่กับเรา] กลับมาอีกครั้งกับความเดียวดาย อีกแล้วสิน่ะที่ต้องเสียใจ อีกแล้วสิน่ะที่ต้องเสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่ได้รักเรา
เฮ้อออออ เหนื่อยจัง ทำไมกัน ทำไมไม่รู้จักจำ ทำไมไม่รู้จักหยุด เฮ้อออ ทามมมไมหว่า.....
กับคนอย่างเราที่มันไม่มีอะไรดีเลย สักอย่าง คงยาก คงยาก กับนิสัยเราคงยากที่จะมีคราย เฮ้ออออ
พอแหละ หยุดแหละ ตอนนี้ขอนอนอยู่อย่างนี้ ตอนนี้ขอยังไม่อยากลุกขึ้นมา ตอนนี้ขอเก็บทุกอย่างไว้จริงๆซ่ะที
ไม่คิด ไม่รู้สึก พอแล้ว หยุดได้แล้วเรา หยุดได้แล้วววววว โว้ยยยยย
ศิลปิน : เพลกราวด์ (Playground) คำสาป ที่ฉันต้องเจอทุกๆคราว ที่ฉันมีความรัก * ไม่รู้เรื่องราวที่เกิด มีใครลิขิตไว้หรือปล่าว ** ความเดียวดาย ช่วยปลดปล่อยฉันทีเถอะ ทุกคนที่เดินผ่านเข้ามา มอบสิ่งดีๆให้กับฉัน (ซ้ำ *, **) (ซ้ำ **) ทุกคนที่เดินผ่านเข้ามาและเขาก็เดินจากฉันไป 25 November คำนิยาม " ปัน " " ปัน " คำๆนี้เราได้ยินตั้งแต่จำความได้สิน่ะ (ก้อชื่อเราเองนี้หว่า >o<) แฮะๆ
ตั้งแต่เด็ก เราเองก้อไม่ค่อยจราชอบกับชื่อนี้สักเท่าไรนัก เพราะเราว่ามันดูตลกๆ มันไม่เท่ไงม่รุ
เราเองก้อสงสัยว่าทำไม แม่ถึงตั้งชื่อนี้ให้เรา ก้อเลยลองไปถามแม่ดู
แม่เราก้อตอบว่า รัชต แปลว่าเงิน ส่วน ปัน แปลว่าแบ่งปัน เมื่อรวมกันก้อ ปันเงินปันทอง เอาไว้ให้แม่ใช้ตอนแก่
(อ่ะน่ะ) เมื่อได้รุที่มา เราเองก้อยังไม่ยักกะชอบมันขึ้นมาสักเท่าไรนัก
แต่เมื่อโตมา เราก้อ รุสึกเฉยๆน่ะ เพราะได้พบกับคนที่ชื่อเหมือนกัน แฮะๆ ก้อตั้งแต่ มอ1-3 ห้องเรามีคนชื่อ ปัน
ต้อง 3 คน เราก้อเลยรุสึกเฉยๆ กับชื่อนี้
แต่เมื่อโตขึ้นมาอีกหน่อย เราเริ่มชอบกับชื่อนี้น่ะ ปัน การแบ่งปันและการเสียสละสิน่ะ เมื่อเวลามีคนเรียกชื่อเรา
มันทำให้เราได้คิดว่า ถ้ามีสิ่งใดที่เราทำอะไรให้ใครได้ แล้วเขามีความสุข เราก้อควรทำถ้ามันมีโอกาส ถึงตอนนี้
เรารู้สึกดีน่ะที่เราได้ทำอะไรให้ใคร แล้วเขามีความสุขกับสิ่งที่เราได้ทำให้ เราเองไม่เคยต้องการให้ใครต้องมาตอบแทน
กับสิ่งที่เราได้ทำให้ เราเองแค่สนุก และชอบแค่นั้น กับสิ่งที่ได้ทำ แค่ได้เห็รอยยิ้ม แค่นั้นก้อมีความสุขแฮะ
ความสุขที่ได้มาจากการให้ มาถึงตอนนี้ ก้อเพิ่งเริ่มเข้าใจแฮะ
ไม่จำเป็นที่ต้องคอยเป็นผู้รับอย่างเดียว เพียงแค่เริ่มเป็นผู้ให้ ก้อมีความสุขได้เหมือนกัน
ชีวิตคนเราสั้นนัก ไม่รุว่าเมื่อไรจราต้องจากไป เมื่อได้เกิดมาแล้วจงไขว่คว้าหาความสุข มากๆน่ะ แต่ความสุขที่ได้มานั้น
จะต้องไม่ทำให้ใครเดือดร้อนแค่นั้นก้อพอ
ขอให้ทุกคนจงมีแต่ความสุขน่ะ สู้ สู้ จงเรียนรู้และใช้ชีวิตกันต่อไป ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ และวันพรุ่งนี้ให้ได้เดินต่อไป
สู้ สู้ น่ะ Pun_Pun ^_^
22 November หอ กรูรูรูรูรู มีเนตแล้วโว้ยยยย 555 ในที่สุดหอเราก้อมีเนตแย้ว อิ๊ อิ๊ วันนี้เลยนั้งโหลดรูปขึ้นซ่ะหน่อย อิ๊อิ๊
แว๊กกกก จราตี 2 แว้ว พรุ่งนี้มีเรียนไป นอน แหละเด้อ
บับ บาย
Pun_Pun >_< 12 July 1 เดือน ผ่าน ไป ชะ เอิงงงง เงิงงง เงยยย ปะแง๋ววว (เพื่ออะรายยยกรู) -_-" ผ่านไป 1 เดือนแล้วสิน่ะกับการตั้งใจทำใจตัดเธอให้ขาด 1 เดือน ที่ทรมาน เหมือนกันแฮะ ยิ่งเจอยิ่งเจ็บ ยิ่งคิดยิ่งเครียด โอ้ย โหย โอ้ย โหย กรูจราบร้า 5555 (แต่ถ้าทางก้อจะบ้าไปแล้วแหละกรู)
1 เดือนที่ผ่านไป คิดไปคิดมามันก้อเหมือนยังไม่คืบหน้าไปเท่าไรเลยแฮะ ยิ่งคิดจะทำใจ ยิ่งคิดจะลืม มันกลับยิ่งทำให้นึกถึงขึ้นมา พอคิดเเล้วก้อเจ็บ เฮ้อออออ จราทำไงดีหล่ะเนี้ย เดี๊ยะปั๊ดดดดด 555
1 เดือนที่ผ่านมาเหมือนคนบ้า บางที่ ก้อเศร้า บางที่ก้อหงุดหงิด บางทีก้อบ้าๆ ถ้าเพื่อนๆทำตัวไม่ถูกก้อขอโทษด้วยเด้อ หรือถ้าอารมณ์เสียใส่ใครไปก้อขอโทษด้วยน่ะ ครับ
บางครั้งเราก้อคิดน่ะว่าสิ่งที่เราตัดสินใจนั้นมันถูกแล้วหรือเปล่ากลับการต้องทรมานตัวเอง แต่ถ้าคิดดูอีกที ถ้าเกิดเราทำอะไรที่เรามีความสุขแต่คนอื่นต้องเป็นทุกข์ มันก้อคงไม่ดีแน่ เป็นทุกข์เองดีก่า อิ๊ อิ๊ เอาประสบการณ์ level จะได้ up ( โฮ้ยไอ้บ้า ม่ะใช่เกมส์ พะเงี๊ยว ) ยอมรับน่ะว่าบางที่ที่เดินบางทีที่อยู่ที่คณะเราก้อแอบๆนึกว่าจะได้เจอเขาบ้าง แต่พอได้เจอจริงก้อต้องหลบหน้า (เฮ้อออ.... ) บางคนก้อบอกทุกอย่างเราทำตัวเราเอง มันก้อจริงอย่างที่เขาพูดนั้นแหละ จริงๆแล้วเราก้อทำตัวของเราเองทั้งนั้น จราให้ทำไงอ่ะ ก้อ คนมันลืมยากอ่ะ แช๊ด แชะ แด๊ะ แดท (เอ๊ะ !!! อั้นนั้น มันคนใจง่าย นี้หว่า หุหุหุ )
เอาเป็นว่าลองดูอีกสักหน่อยแหละกัน ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ในเมื่อเลือกทำแล้วเราเองก้อต้องทำให้สำเร็จสิว่ะ อย่าเหลาะแหละสิว่ะ อย่าเหลาะแหละ เว้ยยยยย เดี๋ยวถูกว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโตอีกหรอกมึง ยอมเหรอว่ะก่ะอีกเรื่อง หัว จะ ระ รายยยย แฮะ แฮะ ก้อไอ้เรื่องหัวใจนี้สิ เฮ้อออออ.... 5555 ( สู้ สู้ สิว่ะ ลูกผู้ชาย เข็มแข็งหน่อย โอ๊ทส์ บู๊ บู๊ )
สุดท้ายจำเอาไว้น่ะเรา " ไอ้บ้าเลือกบ้าได้แล้ว "
Pun_Pun ^_^ 11 June ThE_End บทสรุปของทุกสิ่งกำลังจะจบภายในพรุ่งนี้แล้วสิน่ะ ทุกอย่างที่มันได้เคยผิดพลาดก้อคงจราจบสิ้นสักที ในเมื่อเราได้เดินทางมาจนสุดขอบเส้นทาง จนพบกับกำแพงที่ใหญ่เกินจะฝ่าไปหรือปีนข้ามไปได้ บทสรุปที่เราเองควรเป็นคนแก้ไขให้ถูกต้องเสียที จบแล้วกับบทละครตอนนี้ จบแล้วสิน่ะ เฮ้อออ ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร บทสรุปจะออกมาเป็นอย่างไร เราอยากให้รู้ไว้เพียงว่าสิ่งดีดีที่เรามีให้จะคงอยู่ตลอดไป ถึงแม้เราจะต้องห่างออกไปก็ตามที ก็แปลกดีน่ะ ที่เราเองก็เพิ่งมารู้ว่าจริงๆแล้วเราเองรู้สึกเช่นไร ในวันที่สายไป ถึงแม้เราเองอยากที่จะเอ่ยคำนั้นสักครั้งหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาจะเป็นคำว่าเช่นไร แต่ตอนนี้เราก็ได้แค่เก็บคำนั้น ความรู้สึกนั้นไว้ แล้วเดินออกไปจากชีวิตเธอ
ขอโทษ ที่คอยสร้างแต่ปัญหาให้ ขอโทษที่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจ
โชคดี มีความสุขมากๆน่ะ ไปแหละ
ลาก่อน
Pun_Pun 17 April กลับสู่ความเป็นจริงหลังจากที่ได้ใช้วันเวลาไปกับความฝันที่ไม่อยากที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา ในที่สุดเราก้อคงที่จะหนีความจริงสื่งหนึ่งนั้นไปไม่พ้น เมื่อได้กลับมาที่เดิม โต๊ะตัวที่เรานั่ง จดหมายบน CD แผ่นหนึ่ง หลังจากที่ไม่ได้อ่านข้อความในนั้นมาหลายวัน ในที่สุดเราก้อได้หยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่หยิบจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำไปซ้ำมา อยู่หลายครั้ง ข้อความในนั้นทำให้เราคิดได้ว่าเราเองควรที่จะยอมรับกับความเป็นจริงซ่ะที เลิกที่จะฝันและพร้อมที่จะตื่นขึ้นมาดูความเป็นจริงบนโลกใบนี้ต่อไป สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้คงเป็นความรู้สึกดีดีที่ควรเก็บไว้และจำกัดมันไว้อย่างที่มันควรจะเป็น สิ่งดีดีนี้ยังคงมีให้เหมือนเดิม และในตอนนี้เราเองควรที่จะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ซักพัก พอก่อน และในปีนี้เราก้อยังมีจุดหมาย 2 อย่างที่เราเอง ก้ออยากที่จะทำมันให้ดี ใช่ มันยังมีสิ่งที่เราต้องทำอยู่ เราจะมามั่วนั่งเสียใจกับความรู้สึกนั้นไปทำไมกัน ในเมื่อเรายังมีสิ่งที่เราต้องทำ ยังต้องพิสูจน์กับตัวของเราเองอยู่ กลับมาเป็นคนเดิมซ่ะที เลิกคิด เลิกฝัน เลิกบ้าไปได้แล้ว กลับมาซ่ะไอ้ฟรายยยยยย เฮ้ เฮ้ แล้วเจอกันชมรมบาส ในโลกใบนี้ยังมีวังวนของความฝันอยู่คู่กับความเป็นจริงเสมอปะปนกันไป ถ้าเมื่อใดเราหลุดพ้นจากวังวนของความฝันนั้นได้ เราก้อจะได้พบกับความเป็นจริงที่รอให้เราดำเนินไปอยู่ Pun_Pun ^o^ |
||||||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
